‘Het is niet omdat we het allen steeds vaker doen dat het winkelen op zondag ook een goede zaak is’
‘Het ontbreken van gedeelde momenten van ruimte voor het ongedwongene betalen we op termijn met een toename aan vereenzaming, overspannenheid en zinloosheid’, schrijft Eric Nysmans.
De zondagen zijn al even niet meer wat ze geweest zijn. Van een bijzondere dag die in het teken stond van verstilling en ontspanning, is de zondag verworden tot een ordinaire dag vol met taken die we nog niet zo lang geleden op een weekdag deden. Ik pleit ook schuldig: voor mijn wekelijkse boodschappen rest ook mij soms enkel de zondagnamiddag.
De federale regering heeft nu besloten om met de verplichte sluitingsdag voor winkels ook het laatste restant van de zondagsrust van weleer af te schaffen. Warenhuisketen Aldi ging al meteen in de clinch met haar eigen werknemers om haar winkels voortaan 7 dagen op 7 open te kunnen houden. Het is duidelijk dat vakbonden en arbeiders de sociale kost van deze evolutie vrezen, maar ik vraag me af of er hier ook niet aan ons als klanten een verkeerd signaal gegeven wordt.
Het is niet omdat we het allen steeds vaker doen dat het winkelen op zondag ook een goede zaak is. Het sluit nauw aan bij een maatschappelijke evolutie waarbij ons leven niet alleen veel drukker is geworden, maar waarbij we ook steeds meer een onmiddellijke invulling van onze verlangens verwachten. Op de meest onmogelijke momenten van de dag snuisteren we het internet af op zoek naar allerlei koopjes, die bij voorkeur de dag nadien al geleverd moeten.
Willen we echter nog naar een winkel in de buurt kunnen gaan, dan is het van belang om lokaal te kopen en niet op het internet te bestellen. Kledingszaken waarin iemand ons advies geeft over kleur en materiaal, speciaalzaken in de buurt voor een artisanaal geschenk, de dorpsbakker om de hoek – het zijn troeven van ons land. In landen als het Verenigd Koninkrijk is dat al een hele tijd verdwenen. Ik heb geen zin om een meergranenbrood in te wisselen voor elke dag een schel toastbrood dat lang bewaart.
Onze zondagen vullen we hiernaast ook steeds meer met activiteiten die om prestatiedrang en competitie draaien. Zo werken we onze fietstocht zo ver en zo snel mogelijk af om haar op Strava te kunnen delen. Dingen die bedoeld zijn om werkelijk tot rust te komen en te herbronnen, worden meteen ingeschakeld in een neoliberale tendens van almaar meer en beter presteren. Het is in deze zin voor velen niet verwonderlijk hoe snel de massale wandelingen in de natuur van het lockdowntijdperk alweer verleden tijd geworden zijn.
Het ontbreken van gedeelde momenten van ruimte voor het ongedwongene betalen we op termijn met een toename aan vereenzaming, overspannenheid en zinloosheid. In een tijd waarin zoveel verwacht wordt van mensen, is het niet verstandig het idee van een rustdag op te offeren op het altaar van winstbejag en prestatiedrang. Zoals de Nederlandse priester-psycholoog Henri Nouwen ooit zei: “We maken zoveel tijd voor de dingen die dringend zijn, dat er geen tijd meer overblijft voor de dingen die belangrijk zijn.” Het bewaren van de zondagsrust is een uitnodiging om wekelijks tot rust te komen bij de dingen die ertoe doen: gezin, familie, vrienden, of een zinvolle activiteit.
Bron: Knack
‘Het is niet omdat we het allen steeds vaker doen dat het winkelen op zondag ook een goede zaak is’