Sabine Van Huffel: Terugblik op Dag van de Stilte: samen stil voor de wereld in de storm
Dag van de Stilte valt elk jaar precies samen met de overgang van zomertijd naar wintertijd. We zetten de klok één uur terug. De tijd lijkt dan even stil te staan: een dag bij uitstek om te verstillen, te vertragen en echt te luisteren, en opnieuw verbinding te zoeken met onszelf, met elkaar, met de omgeving om ons heen. Overal in Vlaanderen en Brussel zetten burgerinitiatieven en organisaties die dag activiteiten op touw om samen stilte en rust te ervaren.
In deze onrustige en onzekere tijden ontdekken meer en meer mensen, zowel jong als oud, stilte als bron van creativiteit en veerkracht. Wie kan stilvallen en geest en lichaam tot rust kan laten komen, komt dichter bij zichzelf en ontdekt een innerlijke krachtbron. Zo kunnen nieuwe inzichten groeien die het leven zin en dus meer positieve energie geven. Als mensen op deze sporen elkaar ontmoeten en zich verbinden, trekken ze te midden van een samenleving in verandering nieuwe sporen die richting geven aan een nieuwe toekomst. “Stilte in de storm”, zo verwoordt Waerbeke vzw, die deze initiatieven mee ondersteunt, heel raak deze voelbare kentering.
Een van die activiteiten was een stille sit-in “Samen stil voor de wereld”, die ik samen met een kernteam opstartte in Leuven op zaterdag 24 oktober van 11u tot 12u. Om aandacht te vragen voor onze bezorgdheid over de planeet en de met de klimaatopwarming gepaard gaande humanitaire crisissen, kwamen we in stilte samen op het populaire Martelarenplein, vanuit een overtuiging dat stilte kan raken. Want onze wereld staat in brand. De ecologische en humanitaire catastrofes stapelen zich op. “Wat kunnen wij als individu doen?” is zo vaak de grote vraag. Het eerste dat we alvast kunnen doen, is hierbij stilstaan. Niet alleen, maar samen.
Daar zaten we dan met meer dan tachtig deelnemers drie keer een kwartiertje stil, met telkens een korte pauze ertussen, in een cirkel met enkele posterborden rondom ons die onze actie duidden. Letterlijk tussen twee stormen in scheen voor ons onverwachts de zon, alsof de weergoden onze actie goedgezind waren. Op de achtergrond hoorden we, boven het lawaai van voorbijrijdende bussen heen, vrolijke kinderstemmen van een jeugdbeweging. Zal er nog een leefbare plek zijn voor hen? Hun toekomst staat op het spel. De stilte appelleert mijn verantwoordelijkheid voor de schade die onze generatie bewust of onbewust aanrichtte op deze aarde en vraagt mij hiervoor mijn expertise en krachten voluit in te zetten. Ik zit hier niet alleen met deze gevoelens. De uitwisseling nadien, waarin de deelnemers hun beleving deelden, werd ervaren als een sterk moment van verbinding en verdieping.
Deze stille sit-in sprak mij persoonlijk enorm aan omdat ze enerzijds mijn klimaatengagement appelleerde en anderzijds mijn stilte-ervaringen. Al meer dan 40 jaar volg ik regelmatig stilte retraites bij de jezuïeten in de abdij van Drongen, waar ik de kracht ervan heb ontdekt om te onderscheiden welke levenskeuzes mij positieve energie geven. Deze stille sit-in verenigt beide krachten in mij en we zullen ze dan ook elke vierde zaterdag van de maand herhalen.
Het was trouwens maar één van de 27 activiteiten die Stiltelabo Leuven creëert op en rond de Dag van de Stilte. Dit is een groeiend netwerk van burgers en lokale organisaties, ondersteund door Waerbeke vzw, dat sinds juni 2026 initiatief neemt rond stiltebeleving in de regio. Ook andere netwerken met vertraging en verstilling als doel, zoals Slow up for Humanity, schieten als paddenstoelen uit de grond. Stilte is ‘in’. Eigenaardig genoeg brengt stilte mensen samen. Het zijn mensen die verdieping zoeken, levenszin en een andere richting aan hun leven willen geven, weg van leegte en oppervlakkigheid.
Deze contacten leren me met andere ogen kijken naar de wortels van verbinding met al het leven in en rondom mij. Hoewel iedere stiltezoeker een ander spoor volgt vanuit een andere inspiratie, voel ik toch een grote verbondenheid diep in mezelf en ontdek ik een bredere vorm van kosmische verbinding met de natuur en alle leven, groot en klein, elk met een eigen bestemming, verenigd in eenzelfde Levensbron die hoe dan ook een mysterie blijft.
Bron: De Wereld Morgen