Bernard Spitz: Niets is zo ontregelend als je smartphone vervangen: alles loopt in het honderd
Toen haar kinderen haar jaren geleden een iPhone cadeau deden, bekeek ze het gladde zwarte doosje met lichte argwaan. Zij kwam nog uit een generatie die afstand hield van apparaten die je niet zelf kon repareren. Maar de tijd gaat voorbij en technologie sluipt binnen. Wat begon als een attent cadeau, groeide binnen de vijf jaar uit tot een onmisbaar hulpmiddel. E-mail voor het werk, Whatsapp voor de kinderen, bankzaken, de Sonos-luidsprekers, de wasmachine-app, het digitale kaartenmapje vol klantenkaarten – het hele leven zat samengeperst in een paar vierkante centimeter glas.
Tot de slijtage toesloeg. De batterij hijgde op de vreemdste momenten, en het toestel reageerde op elke aanraking met de trage waardigheid van een vermoeide ambtenaar. Na overleg met haar zoon viel het besluit: een iPhone 17 moest het worden. Groter scherm, bliksemsnelle processor, een accu die dagen meekon. De gegevens overzetten zou volgens de glimmende beloften in de handleiding van Apple een fluitje van een cent zijn. “Gewoon naast elkaar leggen, de rest gaat vanzelf.”
Wat volgde, was een week van existentiële ontregeling. Het “automatische” proces ontaardde in een doolhof van vergeten wachtwoorden, verdwenen e-mailadressen, haperende bankidentificaties en knipperende waarschuwingen over certificaten die niemand meer begreep. Er werden helpdesks gebeld, er werd kunstmatige intelligentie geraadpleegd en op het dieptepunt schoof ze de gloednieuwe, peperdure telefoon moedeloos in de lade om opnieuw de vertrouwde, trage iPhone 12 tegen haar oor te drukken. Haar Apple Watch registreerde een stresspiek die normaal voorbehouden is aan parachutisten.
Uiteindelijk is de klus geklaard. De nieuwe iPhone ligt op tafel. De honderden nieuwe, overbodige functies zal ze later wel negeren.
Het probleem is niet zozeer het gebrek aan vaardigheid, maar de vervreemdende complexiteit van de spullen om ons heen. Het doet denken aan de astronomische klok van Straatsburg. Ooit gebouwd om de tijd te wijzen, maar uitgegroeid tot zo’n overladen wonder van planetenbanen, kalenders en mechanische heiligen dat je er werkelijk alles op kunt aflezen, behalve hoe laat het precies is. Bijna niemand begrijpt nog hoe de tandwielen in elkaar grijpen. Zo is ook onze telefoon allang geen telefoon meer, maar een microkosmos waarin we ons dagelijkse leven hebben uitbesteed.
Nieuw model
Er valt een bizarre parallel te trekken met het menselijke bestaan. Volgend jaar hoopt ze met haar man hun gouden jubileum te vieren. Ook hij is trager geworden. Zijn batterij loopt sneller leeg, nieuwe informatie verwerken vraagt meer geduld. Ook in haar relatie is de gedachte aan een ‘nieuw model’ in zwakke momenten wel eens vluchtig voorbijgekomen, maar die goesting is nu dankzij haar nieuwe iPhone definitief verdwenen.
Voor relaties bestaan er geen helpdesks, geen overzetprotocollen en geen simpele knop om een half leven aan gedeelde herinneringen naadloos te migreren. Een scheiding of een nieuwe partner blijkt zelden een soepele upgrade; het is vooral de pijnlijke crash van vertrouwde software.
Duurzaamheid en de aanvaarding van natuurlijke slijtage blijken – bij mensen én bij spullen – een kunst die zich moeilijk laat vangen in strakke handleidingen.
De iPhone 17 doet intussen wat hij moet doen. Apps starten flitsend, het scherm is haarscherp, de batterij houdt stand. Alleen bellen verloopt nog wat moeizaam. Maar dat was, laten we eerlijk zijn, toch al jaren niet meer de hoofdzaak.
Bron: https://www.standaard.be/opinies/niets-is-zo-ontregelend-als-je-smartphone-vervangen-alles-loopt-in-het-honderd/159285748.html