Tim Brys: ‘Israël erkent ineens ook dat er 70.000 Palestijnse doden vielen’
Tweeënhalf jaar lang besmeurde Israël de statistieken van het Gazaanse ministerie van Gezondheid als propaganda van een terroristische organisatie. Bondgenoten en pro-Israëlische influencers namen die boodschap over en herhaalden haar onophoudelijk. Beleidsmakers en overheden wereldwijd baseerden er hun beslissingen op omtrent sancties en wapenleveringen. Donderdag gaf het Israëlische leger plots toe dat de Gazaanse statistieken eigenlijk wel betrouwbaar zijn. Het IDF bevestigt dat ongeveer 70.000 Palestijnse doden zijn geteld en dat er nog meer onder het puin liggen. De oorlog is gewonnen, de aandacht ligt elders, dus de waarheid mag het licht zien. Het maakt niet meer uit.
De erkenning volgt op de overdracht en identificatie van het lichaam van de allerlaatste Israëlische gijzelaar. Zijn familie kan nu hopelijk verder met het rouwproces en een mate van rust vinden. Dat ene lichaam met een naam staat echter in schril contrast met de duizenden anonieme Palestijnen in massagraven. Wat met het rouwen en de rust van hun families?
Uit lekken bleek al langer dat het Israëlische leger de Gazaanse statistieken betrouwbaar acht. Maar de officiële retoriek was dus anders. Hasbara heet dat: Israëlische berichtgeving bedoeld om de buitenlandse opinie positief te stemmen over het land. Hier noemen we dat propaganda. In zijn verklaring minimaliseert het Israëlische leger de schaamte over zijn voorgaande hypocrisie door te beweren dat veel Palestijnse doden te wijten zijn aan de terreur van Hamas zelf en dat 25.000 onder hen Hamasstrijders waren. Dat kan uiteraard, zoals het ook mogelijk was dat het Gazaanse ministerie van Gezondheid foute cijfers publiceerde – Hamas is en blijft een terreurorganisatie die ook haar eigen bevolking onderdrukt. Maar misschien zal ook deze informatie alweer hasbara blijken? Gelekte documenten van het Israëlische leger doen denken van wel.
In welke mate kan onze regering vertrouwen op wat onze Israëlische bondgenoot haar influistert? Welk effect hebben deze leugens op onze beslissingen de voorbije twee jaar gehad? Had de oorlog anders kunnen lopen? Zullen we nu andere beslissingen nemen? Over de erkenning van een Palestijnse Staat, over het kolonialisme op de Westelijke Jordaanoever? Of zal er weeral niets veranderen tot de volgende oorlog zich aandient?
Bron: De Standaard