Ides Nicaise: Kijk naar Andy Burnham: we kunnen iets voor de daklozen doen
Een week geleden besliste minister Anneleen Van Bossuyt (N-VA) om de federale steun aan de daklozenopvang in Brussel alvast voor 1.000 opvangplaatsen te schrappen. Tussen de regels lezen we dat haar doel is om er nog eens 1.000 te schrappen, want de totale federale steun voor de Brusselse daklozenopvang was goed voor 2.000 plaatsen. Het gaat in principe om opvangplaatsen voor dakloze asielzoekers, die onze federale regering uiteraard liever kwijt is dan rijk.
Op het laaiende protest van de sociale sector tegen deze onmenselijke maatregel antwoordt de minister “dat zal gezocht worden naar alternatieve trajecten om de betrokkenen te begeleiden, indien mogelijk naar terugkeer”. Dat de betrokkenen intussen recht hebben op bed, bad en brood wordt blijkbaar niet gegarandeerd. Is dat niet de spreekwoordelijke kar voor het paard spannen? Je zou verwachten dat men eerst alternatieve oplossingen garandeert en de opvang pas afbouwt als blijkt dat die overbodig is geworden.
Achter de bizarre beslissing van de minister zit toch een logica: afschrikking van asielzoekers (door ons land de reputatie te geven het meest onmenselijke opvangbeleid van de EU te voeren) en afbraak van de federale solidariteit (de N-VA is geen lover van federale solidariteit). Dat Brussel als grootstad een disproportioneel aandeel van de last van de dakloosheid draagt, weegt blijkbaar niet op tegen dat laatste motief.
Krachttoer
Ter herinnering: in 2021 heeft België, weliswaar onder de vorige regering, samen met de andere EU-lidstaten, de Europese instellingen, sociale partners en middenveldorganisaties de Verklaring van Lissabon ondertekend, rond vijf heldere principes. De eerste daarvan luidt: “Niemand slaapt op straat bij gebrek aan toegankelijke, veilige en geschikte noodopvang.” De lidstaten gaven zichzelf tot 2030 de tijd om deze doelstelling te realiseren. Sindsdien is het aantal dak- en thuislozen in ons land alleen maar gestegen.
Van een beleid van maatschappelijke integratie zou men dus toch meer visie en daadkracht verwachten. We weten dat het probleem oplosbaar is: Finland had met zijn structurele inbedding van Housing First (directe, langdurige huisvesting van daklozen zonder voorwaarden) de dakloosheid al voor meer dan 80 procent weggewerkt, totdat de jongste rechtse regering op de rem ging staan.
Nu pakt de Britse premier Andy Burnham uit met de ambitie om voor het einde van dit jaar alle buitenslapers van straat te halen, en bovendien in de nodige medische en psychische gezondheidszorg te voorzien. Hij trekt daarvoor dit jaar al meer dan een half miljard euro uit. Het wordt een krachttoer, maar tijdens de eerste maanden van de covidperiode lukte het de Britten ook met de everyone in-campagne: waarom dan nu niet? Zijn motivatie is duidelijk: “Ik wil niet in een land leven waar het normaal wordt om langs mensen te lopen die op straat slapen en we bijna zeggen: ‘Dat is het dan, niets wat we voor hen kunnen doen.’” Komaan, minister Van Bossuyt: dat is politiek met een hart.
Bron: De Standaard.