Antoine Bakhash: ‘Dit WK kwam op een mooi moment voor veel nieuwe Belgen, ook voor mij’
Ik supporter al jaren voor de Rode Duivels, maar dit WK was anders. Voor het eerst keek ik naar een wereldkampioenschap als Belg. Eindelijk supporterde ik officieel voor mijn eigen land.
Belg worden voelde voor mij levensveranderend. Als vluchteling is je nationaliteit niet zomaar een kwestie van de juiste documenten bemachtigen, het gaat over je toekomst, over je plaats in de samenleving. Tien jaar geleden ben ik uit Syrië gevlucht naar België. Na al die jaren wachten voelde het bijna als herboren worden.
Alleen gebeurt zo’n wedergeboorte in België opvallend stil. In andere landen worden wél ceremonies georganiseerd om nieuwe burgers welkom te heten. Een administratieve melding dat ik Belg was geworden en een uitnodiging van de gemeente om 30,10 euro te betalen voor een nieuwe identiteitskaart, dat waren de bewijzen van mijn nieuwe status. Een beetje à la belge, zoals sommige Belgische vrienden lachend zeiden.
Toch was Belg worden meer dan gewoon een brief die in de brievenbus viel. Ik werd niet plots iemand anders, maar na een lange periode van onzekerheid en hard werken had ik eindelijk een nieuwe thuis en een identiteitskaart – die voor mij veel meer is dan een stukje plastic.
Geen feest of ceremonie dus. Ik besloot dan maar mijn vreugde te delen op X. In een post liet ik trots weten dat ik eindelijk burger was geworden van dit mooie land. Veel feestelijke reacties kwamen er niet, het ging opvallend vaak over “de plichten” die mijn nieuwe status met zich meebrengt.
Niet onterecht natuurlijk. Het is logisch dat we verwachten dat iedereen in België de wetten en waarden respecteert, werkt of studeert, integreert en bijdraagt aan de samenleving. Maar veel mensen weten niet dat die plichten gelden voor iedereen die hier woont, ook voor mensen zonder de Belgische nationaliteit. Alleen heb je hier niet evenveel rechten zolang je geen Belg bent. De voorwaarden daartoe worden trouwens steeds strenger. Een aanvraag om de Belgische nationaliteit te krijgen kost tegenwoordig 1.030 euro.
Misschien verklaart dat waarom voetbal zo’n belangrijke rol speelt. Tijdens een WK lijkt België even eenvoudiger. Mensen met verschillende achtergronden supporteren plots samen voor dezelfde ploeg, discussiëren samen over de opstelling en vieren dezelfde goals. Negentig minuten lang overstijgt het ‘wij’-gevoel zaken als afkomst, accent of taal. Even bestaat er geen verschil meer tussen ‘tous ensemble’ en ‘waar is da feestje?’.
Dit toernooi kwam daarom op een mooi moment voor veel nieuwe Belgen. Het was een zeldzaam ogenblik van verbondenheid in een land dat burgerschap al te vaak zuiver administratief benadert.
Misschien bezorgden de Rode Duivels me uiteindelijk toch mijn welkomstceremonie. Een beetje à la belge: om twee uur ’s nachts tijdens de wedstrijd tegen de Verenigde Staten in een Brussels café samen de Brabançonne zingen (een volkslied waarvan niemand de juiste woorden leek te kennen), een pintje, een pak frieten en tientallen wildvreemden die na elke Belgische goal spontaan in elkaars armen vielen.
Bron: De Standaard